Zomaar een dag

Minoes is eerder bij me geweest. Ze had erg veel last van allerlei ontstekingen in haar bekje die erg veel pijn deden en maar niet over wilde gaan. De poes is nu voor de tweede keer bij me. Het leek eerst goed te gaan maar nu sinds een paar dagen wil ze weer niet eten en stinkt weer uit haar bekje. Als ik kijk zie ik dat het tandvlees vuurrood is en wit beslag heeft. Niet goed. En erg pijnlijk.

Nu kunnen we inzoomen op oorzaken voor dergelijke heftige ontstekingen van het mondslijmvlies, Het is interessanter om na te gaan hoe Minoes in elkaar steekt, emotioneel en energetisch. De fysieke verschijnselen zijn namelijk vaak het gevolg van langdurige emotionele onbalans en de daaruit voortvloeiende energetische onbalans. Fysieke verschijnselen zijn als het ware het laatste stadium van wat zich al langere tijd heeft afgespeeld in het dier, zonder dat we dat in de gaten hebben.

En Minoes is nogal gestrest. Typische binnenvetter die al wat angstig in het leven staat en waarbij het samenleven in een huis met hond en andere katten extra spannend is. En stress geeft verstoring van de energetische balans en het immuunsysteem. In het geval van Minoes leidt dit tot een heftige ontsteking in haar bekje.

Nu ik haar de tweede keer zo zie kan ik makkelijker met haar aan het werk en ik merk dat ze erg op het ‘angst-spoor’ zit. Temeer daar ze nu gedwangvoederd moet worden en dit is niet bepaald fijn met een zere bek. Er is een vicieuze cirkel ontstaan. In de heling ontstaat een andere gevoelstoestand voor Minoes die je zou kunnen visualiseren als een warme rustige kamer met een kleedje voor de kachel waar ze lekker kan soezen. Ontspanning. En terwijl dit beeld en de bijbehorende gewaarwording van warme ontspanning groeit, begint ze in haar mandje uit zichzelf te spinnen. Dat is lekker! Met wat extra supplementen tegen de pijn, voor de rust en de nierenergie gaat ze weer naar huis. Volgende week krijgt ze een extra zetje in haar rug.

Teuntje komt inmiddels voor de 5e keer, nu als een soort check-up. Ik heb Teuntje (kruising Friese stabij) zien veranderen van een angstig bibberend hertje in een relaxte hond die weer kan genieten van het buiten wandelen. Het mooie is, de mensen ernaast ook! Want wat is het akelig om je hond voortdurend zo bang te zien, en je zo onmachtig te voelen er iets aan te kunnen doen. Maar die tijd is voorbij. Teuntje komt nu, zoals elke andere hond, bij mij kijken, snuffelt wat in het rond en gaat vervolgens liggen. Als ik bij haar incheck ervaar ik eigenlijk heel veel innerlijke rust. Maar wat ze ook laat zien is dat het haar nog wat ontbreekt aan innerlijke stevigheid en vertrouwen. Een ‘wat kan mij nog gebeuren’ houding. Na de heling ligt ze helemaal vlak, iets dat ze nog niet eerder heeft gedaan (zie foto). Walhalla!!

Zoef is als pup gebeten door een andere hond, en deze Weimaraner heeft dit goed opgeslagen in zijn geheugen, er is een imprint ontstaan. En dat is niet zo verwonderlijk. Het is voor een hond buitengewoon traumatiserend als hij plotseling heftig wordt aangevallen door een andere hond zonder dat daar een reden voor is. Ze weten dan niet meer wat ze kunnen verwachten van andere honden. Soortgenoten zijn ineens heel spannend geworden. Stel je maar eens voor dat je buiten op straat plotseling door een voorbijganger in je gezicht wordt geslagen, en hoe je in de periode daarna over straat zal lopen!

En deze knul bouwt daarom spanning op in het contact met andere honden. En dan kan het gebeuren dat het emmertje ineens overloopt en hij zelf begint te happen. Het is allemaal niet bevorderlijk voor het vertrouwen van de hond, de mens en het onderling vertrouwen. Tijd voor actie! Bij Zoef moet ik door een aantal lagen heen. Vanuit zijn ras kent hij een bepaalde met-mij-is-niets-aan-de-hand houding, een soort harnas. Dit heeft de hond nodig om zijn taak als jachthond te kunnen doen. Stoer en onverschrokken achter wild aan. Tegelijkertijd ervaart hij geen basis, vertrouwen en eigenheid. In de heling mocht hij zijn innerlijke stevigheid en eigenheid gaan ervaren. Hij liet het uiteindelijk allemaal gebeuren en stonden zijn ogen bij binnenkomst wat verwilderd, na afloop stralen ze meer rust uit.

Het mooie van het op deze manier werken is dat de dieren vrijwel altijd op enig moment laten zien hoe ze in werkelijkheid zijn. Dan laat Minoes zien dat ze in de basis de wereld best wel aankan met haar wijsheid en eigenzinnigheid. Dat Teuntje heus wel een stevig Fries teefje is, en dat Zoef in de basis een stevige maar ook wijze reu kan zijn die zich prima kan redden met andere honden.

En door deze dieren weer in contact te brengen met hoe ze van nature zijn, zie je ook de uiterlijke verschijnselen verdwijnen. Dat kan soms een klusje zijn, zeker als dieren erg getraumatiseerd zijn, bepaalde ras eigenschappen hebben die een beetje in de weg zitten, de dieren al lang op dit spoor zitten, en/of de onderlinge verhouding met de mens ernaast is vertroebeld.

Tegelijkertijd mogen we niet vergeten hoe het voelt voor een dier om voortdurend angstig of gestrest te zijn. Vaak merken we pas het effect als het dier lekkerder in zijn vel komt te zitten. Dan wordt het dier vrolijker, vrijer en kan meer van zichzelf laten zien.

En wijzelf ook! Want wij resoneren bewust of onbewust ook mee op de emotie van het dier. Het maakt ook bij ons van alles los. Dus dier lekkerder in zijn vel, wij ook!

Fijn weekend!

Facebook
linkedinmail