Ziekte of symptoom?

Ik weet niet zo goed waar we het aan te danken hebben, hier in onze Westerse Wereld, dat we obstakels in het leven definiëren als een probleem dat moet worden opgelost. Wellicht draven we wat door, met het idee dat als we wielen kunnen uitvinden om ons sneller en over grotere afstand te kunnen verplaatsen, wij ook ziekte kunnen uitbannen zodat we langer en gelukkiger kunnen leven.

Afgelopen zaterdag mocht ik een dag lesgeven op het Veterinair Homeopathie College Nederland. Zoals gewoonlijk ging ik er blanco en onvoorbereid naar toe. Niet omdat ik geen zin heb om mij voor te bereiden, maar omdat voorbereiden geen zin heeft. Pas als ik in de groep sta, en kan ervaren wat er nodig is, ga ik aan het werk.

Het werd een mooie en weer leerzame dag, ook voor mijzelf. In de middag hebben we wat gewerkt met casussen die werden aangedragen door de deelnemers. Het ging over honden met epilepsie en huidklachten, en we stelden het gezin op, de hond, de onderliggende emotie en de homeopathische middelen. En weer werd zo duidelijk dat body, mind en soul niet van elkaar te scheiden zijn.

In de casussen waren beide honden als het ware gevangen in een gezinssituatie waar er veel spanningen waren, waar niet genomen rouw een rol speelde en waar woede werd onderdrukt. En de honden die in deze situatie leven vertoonden klachten zoals epilepsie en huidproblemen. Wanneer de klacht werd aangevlogen als een te behandelen ziekte, als iets dat gefikst moest worden, veranderde er eigenlijk niet zoveel aan het dier.

Echter, toen ik in de begeleiding vroeg de deelnemer te laten zoeken naar wat het dier nodig had in de gegeven situatie, zoals vertrouwen, innerlijke stevigheid en omhulling, en de bijbehorende middelen werden ingezet, zag je het dier opleven en de klachten verminderen.

Dit vraagt niet alleen een andere visie en aanvliegroute van problemen, het vraagt ook een andere manier van in het consult staan, hoe je er bent. Want uiteindelijk vraagt dit ook gebruik van, en vertrouwen op wat je ervaart in dergelijke geinssituaties en bij het dier. En, zonder jezelf op basis van eigen thema’s hierin te verliezen of te gaan projecteren.

Een ander voorbeeld is dat onlangs bij mij in de praktijk er 2 honden bij mij kwamen, uit hetzelfde gezin. De één kwam uit het buitenland en had daar de nodige trauma’s opgelopen. De angst die daaruit voortkwam maakte dat ze soms zomaar een andere hond greep. De ander had huidklachten. Het mooie was dat de hond met de huidklachten het verhaal vertelde van de getraumatiseerde hond, en uiteindelijk haar angst aan het bufferen was. Bij de bange hond mocht in de heling een gevoel van basis, bedding en vertrouwen ontstaan. De jeukerige hond hoefde niet meer te dragen en te absorberen van de ander en opgestapelde emoties mochten afvloeien.

Het effect was mooi! De bange hond begon nu andere honden buiten te laten voor wat ze waren, en de jeukerige hond had minder jeuk.

Body, mind en soul. Noem het zoals je het noemen wilt. Ik had zojuist, eigenlijk bij toeval, een boek in mijn handen over Sjamanistische Heelwijze van natuurvolken. Ik zocht eigenlijk naar iets anders. Die natuurvolken snappen het beter dan wij, realiseerde ik mij toen ik even door wat pagina’s heen las. Bij hen is ziekte geen ziekte maar een verstoring van de balans in jezelf en met je directe omgeving zoals je gezin en de grotere omgeving zoals de gemeenschap. Natuurvolken richten zich bij klachten dan ook met name op herstel van deze balans door middel van rituelen en helingen.

Hoe dan ook, het is mijn ervaring dat wanneer we onszelf niet verliezen in ziekte als een probleem dat moet worden opgelost, maar een stap terug doen en vanuit het geheel naar symptomen kijken dieren vaak een zucht van verlichten slaken. Eindelijk rust, vrijheid, vertrouwen en heelheid!

 

Facebook
linkedinmail