verwarde hond

Het is onvermijdelijk dat wij de wereld om ons heen zien vanuit onze eigen beleving. Onze ogen en oren registeren signalen en onze hersenen maken daar handig te verwerken informatie van. Dat doen zij door wat je ziet en hoort te interpreteren tegen datgene wat je zelf ooit hebt meegemaakt. Met andere woorden, ze maken gebruik van de kennis die er al is. En die kennis is weer opgeslagen in de vorm van overtuigingen; ‘zo ís het!’. Het is dan ook verdomd lastig voor ons als mens ons te kunnen inleven in de werkelijke belevingswereld van de ander, en al helemaal als ‘die ander’ een dier is.

In mijn dagelijkse praktijk kom ik hiervan veel voorbeelden tegen. Onlangs zei iemand tegen mij dat haar hond zich buitengesloten voelde omdat hij niet mocht meespelen met de andere twee. Ik zag een hond die weliswaar zich wat afzonderde maar ik had niet het idee dat de hond  ‘zich buitengesloten’ voelde. Hij kon gewoon niet meedoen, want die andere twee waren een stuk kleiner en gingen helemaal op in elkaar. Zo gaat dat soms. Buitensluiten is een proces die we eigenlijk alleen bij mensen kennen. Je kunt iemand bewust buitensluiten. Het eruit sturen van een opstandige leerling is een vorm van buitensluiten als straf. Maar meestal gaat het onbewust omdat die persoon iets in ons losmaakt dat we liever niet voelen. Iemand die erg in de slachtofferrol kan zitten kan op de zenuwen werken van een daadkrachtig iemand. Maar vaak heeft een dergelijk daadkrachtig iemand moeite om zelf zijn eigen slachtofferkant onder ogen te zien omdat dat te pijnlijk is. Een gesprek met iemand die zelf héél goed slachtoffer kan zijn maakt zo’n daadkrachtig persoon erg zenuwachtig. Omdat hij zijn ‘eigen slachtoffer’ heeft buitengesloten, zal hij dat met die persoon in de slachtofferrol ook doen.

Terug naar de hond. Dus als iemand tegen mij zegt: ‘die hond voelt zich buitengesloten’ voel ik gelijk de vraag bij mijzelf opborrelen ‘waar ken jij dat zo goed van, buitensluiten?’. Want blijkbaar is dát het perspectief waarmee de persoon in kwestie kijkt naar een hond voor wie op dat moment even meespelen geen optie is.

Een ander voorbeeld is een bijzondere kat die een beetje de neiging had in trance te raken. En dat deed hij eigenlijk vooral richting zijn bazinnetje, de dochter in het gezin. ‘Hij kijkt mijn dochter de hele tijd aan’ was de observatie van de moeder, waarop mijn onmiddellijke reactie naar de dochter was: ‘heeft hij reden zich zorgen te maken over jou?’. Het bleek later dat er nogal veel spanningen waren in het gezin waarin met name de dochter zich haar hele leven al niet gezien voelde door haar moeder. De dochter vervulde namelijk de rol van partner van de moeder en stond zij in dat opzicht enorm ‘in the picture’ bij de moeder. Zeker nu de dochter het huis uit vluchtte. Dus wie lette er nou op wie in dat gezin? Dat de kat wel aanvoelde dat de dochter een maatje, maar nog liever een moeder, nodig had was wel duidelijk en ook erg mooi.

Logo hoge resolutie laag

Facebook
linkedinmail