Paardenverhalen

Indy maakt er een sport van om de persoon, die haar benadert in de wei, eerst dreigend te benaderen met de oren plat in de nek en de tanden ontbloot, om vervolgens zich om te draaien en proberen een trap te verkopen. Het was al een keer raak geweest, reden voor de eigenaresse om mijn hulp in te schakelen.

Nu zijn we geneigd dergelijke paarden met eenzelfde agressie te benaderen als zij ons laat zien, echter, dat maakt het alleen maar erger. Het moment was gekomen om te ontdekken wat nu maakte dat Indy dit gedrag vertoonde.

Met een schuin oog op deze vervaarlijke dame ben ik bij haar in de wei gaan staan, op een respectvolle afstand, een afstand die dit paard kon handelen. Wat ik meekreeg in de heling was in eerste instantie enorm veel boosheid en verdriet. De boosheid was als een opgetrokken defensieve muur waar zij zich achter verschuilde. Door deze muur te eren, het is tenslotte een afweermechanisme, kon ik met haar aan het werk. In dit geval lijkt de angst te zijn ontstaan als jong veulen in de wei. Het beeld is dat van een veulen bij zijn moeder waarbij er iets traumatisch is gebeurd in relatie tot andere paarden in dezelfde wei. Wat is niet duidelijk, maar het veulen lijkt een zeer angstig voorval mee te hebben gemaakt.

Een respons op angst kan vechten, boosheid zijn. En wat zij liet zien was dat er met menselijk onbegrip op deze boosheid is gereageerd, door te dreigen, te slaan of te schoppen. Het gevolg was niet alleen een dier met doodangst en een afweermechanisme, maar ook met een diep wantrouwen naar de mens. Et voilà, het probleem was geboren.

In de helingen die volgden mocht de weerstand verzachten, rust komen op de plek van de angst en het vertrouwen in de mens herstellen. Er mocht aandacht en warmte zijn voor het immense leed bij dit paard. Geen groter leed voor een dier (maar ook een mens) om niet te worden gezien in je emotie, intrinsieke waarde en eigenheid.

En ze mocht tevoorschijn komen. En wat ze liet zien was een indianen paard, die bij de eigenaresse aanspraak doet op haar eigen wilde indianen bron. En laat dat nu precies de reden zijn waarom ze er was. Ze heet niet voor niets Indy. En zo was de cirkel weer rond.

Op de foto staat het dier alle ‘shifts’ die er tijdens de heling zijn gemaakt, te verwerken. Ze staat met half geloken ogen een beetje ‘te dromen’. De andere merrie houdt de wacht. En toen tijdens de heling er vrijheid ontstond, begonnen de ruinen in de wei ernaast te rennen en met elkaar te spelen.

En zo werkt het hele veld mee.

Amir is een Arabier. Hij is geboren op een fokstal en heeft een Arabierentraing achter de rug. Bij een Arabierentraining wordt hen geleerd ‘fier’ te lopen. Echter, bij Amir schiet het af en toe helemaal dwars. Dan gaat hij volledig uit contact en slaat op hol, dwars door alles heen. De eigenaresse had al veel gedaan om Amir meer in de ontspanning te krijgen door middel van grondwerk, maar dat leek niet voldoende.

Als ik met Amir aan het werk ga laat hij doodsangst zien. Het zal de stal, waar hij geboren is vast zijn ontgaan, maar mogelijk is er sprake geweest van zuurstofgebrek bij de geboorte. Hoe dan ook, het dier is met angst op deze wereld gekomen. En wat ik bij het dier kon ervaren was een volledig uit het lijf zijn. De eigenaresse vertelde ook dat de enkele keer dat ze erop had gezeten het wankel voelde, en dat is begrijpelijk. Hij was gewoon niet ‘op aarde’.

De heling was een soort ‘soulretrival’, ophalen van de ziel, en weer kracht voelen in eigen benen. De eigenaresse had zelf ook wat angstige momenten met hem meegemaakt, dus ook bij haar mocht geheeld worden om het vertrouwen tussen deze twee weer te herstellen.

En het beeld dat ze toen beiden lieten zien was er één van een prachtige samenwerking in de vorm van Western stijl. Ook hier leek de combinatie weer prachtig te kloppen maar moest, om dit mogelijk te maken, wel eerst oud leed worden geheeld.

Paarden maken wat mee in hun leven. We hebben als mens niet altijd zicht op wat er op emotioneel vlak bij deze dieren gebeurt en hebben dan te dealen met soms wat wonderlijk, en soms ronduit gevaarlijk gedrag. Het is dan dienend naar het dier om te zoeken naar de bron van het gedrag en dit te helen.

En telkens sta ik er weer van te kijken (lees: word er blij van) hoe de combinatie mens-paard dan toch weer prachtig lijkt te kloppen.

 

Facebook
linkedinmail