Ik zou hier van alles kunnen vertellen over hoe ik ook de afgelopen tijd heb mogen zien hoe honden antwoord geven op de vragen die door hun eigenaar zijn gesteld. En eigenlijk gaat dit telkens weer over het levenspad dat wordt bewandeld. Dan gaat het soms om keuzes die gemaakt zouden moeten worden, wordt er gestruikeld over de stenen die daar onvermijdelijk op liggen, of voelt het allemaal wat stroevig, stroomt het niet. En dan merk je dat dieren daar zo op hun eigen manier mee omgaan. Ze steunen je, wachten gelaten af tot jij het inzicht krijgt wat te doen of brengen je in contact met de emotie die je soms een beetje vergeet maar je wel verder kan helpen. Het pad veranderen doen ze niet, en je moet hem ook zelf lopen, het hele stuk. Maar ze schijnen er soms wel een beetje licht op. Ze wijzen je een beetje de weg.

20150629_133851

Dat alles werd omgeven met mijn eigen ontwikkeling op de emotioneel-spirituele laag met mijn nieuwe hond Thor. Een jonge hond van vijf maanden oud, een onbeschreven blad. Op basis van een ‘klik’ over laten komen vanuit Spanje, nadat ik die klik hier had gezocht bij dieren die met smart zitten te wachten op een nieuw tehuis. Maar deze kerel kwam op mijn pad, bij toeval. En zo is het soms. En zonder het te beseffen, zonder er bewust van te zijn, zag ik niet echt Thor, deze nieuwe Spaanse vriend. Ik was gelijk begonnen met aftasten en trainen. Zoeken naar dat wat de hond beweegt, wat hij nodig heeft, hoe hij reageert. Maar ik kreeg voortijdig een ‘wake-up call’. Ik merkte namelijk dat ik vooral zocht naar de hond waar ik zo aan gehecht was geweest en ik jaren geleden heb ingeslapen. Een hond wiens loyaliteit mij door één van mijn zwartste jaren heeft heen geholpen. Een oude liefde, Cleo.

Ik had bij Thor zijn connecties getest. Met name connectie 1 gaf een verstoring, elke keer weer. Dat kan dan van alles zijn; een specifiek trauma, gebrek aan veiligheid, geopathie (niet op de juiste plek zijn), en allerlei fysieke en energetische klachten. Het compensatiemechanisme is dan vaak het uitoefenen van macht om toch controle over de situatie te krijgen. Dat laatste was herkenbaar. Totdat ineens het kwartje viel. Ik werd er stil van. Ik, Eduard Deckers, had, om een eigen onbewuste behoefte te stillen, een hond 3000 km laten vliegen in de hoop dat hij in de voetsporen van mijn oude liefde kon stappen. Ik zag niet Thor en waar hij vandaan kwam. Ik zag een nieuwe Cleo. Om Thor aan te nemen voor wie hij is en waar hij vandaan komt, moest ik eerst afscheid nemen van een oud verlangen. Pijnlijk, zeker, maar ook bevrijdend. Want alleen toen kon ik werkelijk oog hebben voor wat hij nodig had.

Door hem nu werkelijk te zien staan, en hem te erkennen in zijn oorsprong, merk ik dat ook hij mij ziet staan. Pas nu kan ik het wezen zijn die veilig genoeg is om naar terug te komen. En wat een lol, voor allebei, om dat te mogen ervaren.

En zo fietsen er allerlei systemische en emotioneel-spirituele zaken door het leven met een dier heen. Want het dier erkennen in zijn oorsprong is van wezenlijk belang om een dier in balans te brengen of te houden. En van oude of eerste liefdes is het voor ons mensen zo ongelofelijk belangrijk om ons te realiseren dat deze niet zomaar weggaan. In elke volgende relatie kunnen wij namelijk  gebonden zijn aan de mensen die wij intens lief hebben gehad. En zo kan dat ook zijn met dieren die wij hebben gehad en waar wij ons intens aan hebben gehecht. Alleen door deze processen te be-grijpen (vast te pakken) en te ervaren kunnen we open staan voor wat het ‘dier van het hier-en-nu’ werkelijk nodig heeft.

 

Facebook
linkedinmail