Dog-Receiving-Vaccinations

En terwijl hij zich toch al een tijdje niet zo lekker voelt en veel pijn in zijn lijf heeft, voelt hij zich hier toch wel op zijn gemak. Dat komt vooral omdat zijn bazinnetje zich op haar gemak voelt. Ze is niet druk of nerveus. Het voelt eigenlijk allemaal best wel vertrouwd. Gek eigenlijk, want ze zegt het tegenovergestelde tegen hem. Ze zegt namelijk dat ze het ook best wel spannend vindt. Maar op één of andere manier voelt dat meer als steun dan vroeger.Toen moest hij flink zijn, er was tenslotte niets aan de hand! Maar ondertussen deed ze dan echt heel raar, zat ze maar te friemelen met de riem en hem de hele tijd op de kop te slaan. Deed ze anders nooit! Nee, nu is het echt heel anders, ze vinden het samen namelijk spannend, en dat is dan wel weer leuk.

De ruimte waar ze zitten te wachten ziet er ook heel rustig uit. Lijkt een beetje op thuis met gezellige verlichting en kleuren op de muur. Dan mogen ze naar binnen. De deur wordt open gedaan en de meneer in de deuropening begroet zijn bazinnetje. In de nieuwe ruimte is het ook heel gezellig. Kijk, daar ligt een fijn kleedje voor hem op de vloer waarop hij kan liggen. Hij hoeft gelukkig niet zoveel, want de meneer en zijn bazinnetje gaan eerst even met elkaar praten. Jahoor, kopje thee erbij. Zo te horen krijgt zijn bazinnetje alle tijd om haar zorgen over hem te uiten. En die zorgen hebben niet alleen met hem te maken. Die hebben, zo te horen, ook te maken met de hond die ze voor hem heeft gehad en die zij ook kwijt is geraakt toen hij pijn kreeg. En ze is ook een beetje een zorgelijk type. Dat weet hij, want hij moet altijd oppassen van haar als er een grote hond aankomt. Maar ze ontspant nu voelbaar.

Dan is hij aan de beurt. Hé, dat is leuk! De dierenarts maakt eerst kennis met hem! Hij vraagt of hij hem mag onderzoeken! Of hij in zijn bek mag kijken en aan zijn ogen en oren mag zitten. Ja, dat zijn best wel intieme plekken, want hij heeft ze elke dag allemaal hard nodig. En zo gaan ze een tijdje verder. Telkens checkt de dierenarts bij hem of het ok is wat hij doet. Dat is een opluchting! En zijn bazinnetje vind het ook fijn, want die zit nog steeds rustig in haar stoel. Wow, en na afloop krijgt hij ook nog wat lekkers! Gerustgesteld gaat hij met het bazinnetje weer naar huis. De volgende keer gaat hij hier graag weer naar toe!

Uiteraard is dit een fictief verhaal. Want deze praktijk bestaat niet. Althans, nog niet. Natuurlijk zijn er allerlei praktische obstakels, zoals kosten en werkbaarheid. En het lijkt misschien ook wat overdreven, al dat gevraag aan die hond. Het gaat mij in dit fictieve verhaal eigenlijk om twee aspecten ten aanzien van ons perspectief richting onze dieren:

1. Dieren zijn integrale wezens met zelfbeschikking. Als eigenaar of dierenarts overrulen wij die gemakkelijk. Maar in de basis hebben dieren zeggenschap over hun eigen leven, ook al wordt dit voor een deel gestuurd door genetische aanleg.  Ik heb gemerkt dat als je respect toont voor deze zelfbeschikking en persoonlijke ruimte van het dier, het dier veel rustiger reageert.

2. Onze eigen voorgeschiedenis, wat wij hebben meegemaakt, maakt voor een groot deel uit hoe wij met onze hond, kat of paard een spannende situatie tegemoet treden. En we worden geacht ons groot te houden. Met een ‘er is niets aan de hand’ houding zijn we er niet. Er is van alles aan de hand! En dat voelt dat dier! Wegpoetsen kan niet, dus waarom daar niet even bij stil staan?

Tip voor een bezoek aan de dierenarts is dan ook de volgende keer vooral ook jezelf mee te nemen, en dan bedoel ik ook alles wat er op dat moment in je omgaat! Dan is je dier je tenminste niet kwijt waardoor hij rustiger zal zijn!

Merk je bij het lezen van deze blog dat ook jij behoefte hebt aan een ander licht op het gedrag van je dier en wat jij daar zelf in zou kunnen betekenen? Lees dan mijn pagina over Personal Coaching of neem direct contact met mij op.

Facebook
linkedinmail