Om te kunnen overleven als individu en soort beschikken mens en dier over instinctieve bewegingen. Echter, mens en dier (en dieren onderling) verschillen hierin onderling nogal. Dat heeft alles te maken met de oorsprong en evolutie.

De moderne mens, de homo sapiens, had belang bij een goed georganiseerde samenhangende groep. Als het gaat om de voeding en opvoeding van de nakomeling bleek het evolutionair erg handig te beschikken over de gezamenlijke inspanning van twee fysiek en emotioneel beschikbare ouders. Onze instinctieve beweging is er dan ook op gericht om als kind te overleven binnen een situatie waarin dit op enigerlei wijze niet voorhanden is. Bepaalde instinctieve bewegingen krijgen dan de overhand en blijven gedurende de rest van ons leven oppoppen. Tenminste, voor zover we daar geen stokje voor steken.

De dieren waar ik het hier over heb zijn onze gedomesticeerde dieren. Welke instinctieve bewegingen hebben zij? We moeten ons hierbij realiseren dat wij deze dieren gevormd, uitgeselecteerd en gefokt hebben en dat wij hen houden binnen de context van onze eigen evolutionaire ontwikkeling en de daarbij behorende instinctieve bewegingen. Met andere woorden, dieren zitten (vaak) niet meer in hun eigen natuurlijke context maar dienen zich te voegen naar de die van de mens (zonder dit te snappen).

Je zult begrijpen dat deze discrepantie vaak aanleiding kan zijn voor chronische stress bij het dier, en vanuit de verzorgende rol van de mens, meestal ook bij de mens. Gedoe dus!

En laat stress nu ondermijnend zijn voor de gezondheid en processen in werking zetten die kunnen leiden tot auto-immuunziekten, allergieën en allerlei andere vervelende aandoeningen. En hoewel dit een algemeen bekend fenomeen is in de humane gezondheid, is dit in de wereld van de diergezondheid onderbelicht. Niet alleen omdat we het onderschatten, maar ook omdat we iets, dat een instinctieve beweging is op basis van emotie, wetenschappelijk proberen te benaderen.

Het is echter mijn ervaring over de afgelopen jaren dat een benadering vanuit rust, met gevoel voor het hele systeem van dier èn mens, en met afstemming op hoe het dier zijn omgeving ervaart, in de meeste gevallen leidt tot een verbetering van de gemoedstoestand van het dier (en de mens) en in het verlengde daarvan de mate waarin het dier stress ondervindt.

In 2019 zal deze aanpak daarom verder door mij worden geprofessionaliseerd. In samenwerking met andere dierbehandelaars zal deze werkwijze een plek krijgen in de holistische diergeneeskunde en gekeken worden naar de mogelijkheden en onmogelijkheden.

In 2019 zal ik samen de Academie voor Systemisch Mensenwerk een 14-daagse opleiding gaan verzorgen voor professionals zodat ook zij instinctieve bewegingen kunnen gaan ervaren en kennis krijgen over het effect hiervan op dieren. Doel van deze opleiding zal zijn deze benadering als instrument in te kunnen gaan zetten in hun dierenwerk.

In 2019 komt er ook een 6-daagse cursus voor hondeneigenaren waarin zij mogen gaan ervaren en vat krijgen op de instinctieve bewegingen met hun trouwe viervoeter.

En in 2019 krijgt mijn specialisme en missie ‘Emotionele en Mentale Diergezondheid in relatie tot de mens’ letterlijk voet aan de grond, een fysieke plek.

En verder blijf ik mijn ervaringen en opgedane kennis op deze plek met jullie delen.

Ik ben hoopvol en kan eigenlijk niet wachten!

Ik wens jullie allen een gezellige jaarwisseling en een instinctief 2019!

Warme groet,

Eduard

Facebook
linkedinmail