en een Labrador van 5 jr. Ik heb al een tijdje last van wisselende ontlasting. Ik…..

Maar voordat Boris is uitgesproken zit hij al met zijn vrouwtje bij de dierenarts. In de 10 minuten die volgen voelt hij zich vooral onzeker over wat komen gaat. Hij krijgt een thermometer in zijn achterwerk, wordt betast en beluisterd. Er wordt iets ingespoten en voor hij het weet staat hij weer buiten. Een virusje, zo schijnt het, en in de dagen die volgen vindt hij pillen door zijn eten.

Het lijkt over te gaan maar al snel komen de klachten weer terug. Opnieuw wordt hij mee genomen door die deur waarachter veel onvoorspelbaarheid heerst. Opnieuw wordt hij in 10 minuten betast en beluisterd. Er schijnt iets met zijn eten te zijn. Een voedselallergie. De volgende dag krijgt hij brokken die nog nooit eerder heeft gehad en opnieuw krijgt hij pillen. Van zowel het voer als de pillen voelt hij zich wat lamlendig maar de ontlasting wordt wel beter. Totdat er geen pillen meer door het voer zitten, dan komt de wisselende ontlasting weer terug.

Vanuit Westers perspectief (behandeling op de fysieke laag) is dit een gelegitimeerde aanpak. Maar als wij Boris hadden laten uitpraten (onderzoek op het niveau van de soul) dan hadden we het volgende kunnen vernemen:

Ik ben een best wel gevoelige hond. Mijn vader en mijn moeder waren allebei hele goede jachthonden die graag werkten voor hun baasje. Ik voel ook wel de drang om van alles op te halen maar ik heb nog meer mijn omgeving (baasje) in de gaten. En daar merk ik dat ik toch vooral bedoeld ben om telkens iets op te halen. Ik word daar onrustig van. Zo onrustig dat er iemand komt om mij op te halen.

Ze is lief en zorgzaam. Ik krijg een fijne mand, wordt vaak uitgelaten en het eten is ook top. Toch merk ik dat het vrouwtje ergens mee worstelt. Ze lijkt zich wat eenzaam te voelen en ze staat niet altijd helemaal stevig. Soms weet ik niet helemaal wat ik daarmee moet. Die aandacht is wel heel fijn, maar ik zou zo graag ook die stevige sterke hond willen zijn die ik ook ben. Snap niet helemaal goed wat zij van mij wil en ik wordt er een beetje onzeker van. Tegelijkertijd wil ik ook heel graag haar eenzaamheid goedmaken en daar ben ik best wel goed in maar het lijkt niet echt te werken. Haar eenzaamheid en innerlijke onzekerheid blijf ik ervaren. Ik raak er een beetje van slag van.

Als we zorgen dat Boris wat steviger in zijn lijf komt waardoor hij zich wat minder hoeft bezig te houden met zijn omgeving. En als we het effect van langdurige onzekerheid op energetisch niveau van bijvoorbeeld nier en darmen wegnemen. En als we ons bewust worden van het feit dat het mooie van een innige zorgzame relatie ook de opgave kent dat we allemaal eigen zijn en dus ook ons eigen lot te dragen hebben, maar ook onze eigen kracht hebben. Wellicht zijn dan de omstandigheden zo geschapen dat Boris zelf kan herstellen.

Genezen of helen? Het is maar waar je in wil geloven. Ik geloof in de kracht van het helen. Al was het maar omdat we ons dan niet op basis van kennis verheffen boven het dier en van daaruit bepalen wat goed voor hem is, maar vanuit deelnemerschap van hetzelfde veld gebruik maken van het zelfgenezend vermogen van het dier. Vanuit ons mens-zijn kunnen we hem dienen door de omstandigheden weg te nemen die het herstel in de weg staan. Het is een ander perspectief op hetzelfde probleem.

Facebook
linkedinmail