Vorige week liep ik in alle vroegte met Thor door het bos. De zon scheen door de bladeren en gaf mooie stralen in de ochtendnevel. De vogels floten ieder hun eigen deuntje, dwars door elkaar heen. En ineens overviel mij de heelheid van de natuur. Alles was in evenwicht, alles klopte. Maar er was nog een gedachte die voorbij kwam en ik moest er eigenlijk wel een beetje om grinniken. Er is geen één vogel die tegen de ander zegt dat hij ff een toontje lager moet zingen omdat hij anders zichzelf niet kan horen.

Nee hoor! Elke vogel gunt de ander zijn deuntje, en elke boom gunt de nieuwe loot een kans. Tenslotte, als hij sterft, verdwijnt zijn bladerendek en krijgt de loot zijn eigen kans een grote nieuwe boom te worden. Balans. Heelheid.

Dan is het ook geen wonder dat we van onze hersenstormen afkomen door een wandeling in het bos. Ik las hierover toevallig een wetenschappelijk artikel. Wandelen door de straten van de stad bieden hierin geen soelaas. Wandelen tussen de bomen wel.

En dan is het ook geen wonder dat inheemse stammen in het Amazonegebied iemand mee het bos innemen als hij ziek is. Dat ze hem dan eerst gaan ontgiften en vervolgens weer in balans gaan brengen met zijn omgeving, de natuur. Heling.

Als dierenarts streef ik ook naar heelheid bij het dier. Soms ligt de bron van het gebrek aan heelheid in het verleden. Dan is er met het dier gesold, diverse keren overgeplaatst, is opgesloten geweest, geïsoleerd of een paar jaar aan de ketting. Je ziet dan honden die vastzitten in hun lijf, zich naar binnen terugtrekken, of juist volledig uit hun lijf zijn. Liefdevolle aandacht voor dit trauma en zijn verschijningsvorm werkt dan vaak al helend.

En soms ligt het gebrek aan heelheid van het dier in het heden. Want net als een kind staat een dier volledig open voor alle indrukken uit zijn omgeving en zal hiernaar handelen. Je ziet dan bijvoorbeeld een dier dat de eigenaar volgt in ziekte, verdriet of boosheid. Of een dier waarvan bepaalde eigenschappen worden afgewezen, zoals de mens ernaast ook bepaalde eigenschappen bij zichzelf afwijst. Of een dier die een emotionele plek inneemt bij de eigenaar die voorbij gaat aan zijn eigen behoefte als autonoom functionerend wezen.

Heelheid op dit vlak vraagt dan meer dan alleen een behandeling gericht op de symptomen bij het dier. Het vraagt om dragen wat van ons is, onze eigen heelheid, een beetje liefdevolle aandacht voor onszelf.

Een beetje weer het bos worden waarin het dier kan wandelen.

Facebook
linkedinmail