dog13

We kennen allemaal de honden die met hun baasje op stap gaan. We doen er vaak wat lacherig over als we het zien. Er gaat een voordeur open, er komt een hond uit geracet en het baasje krijgt nog net de kans de voordeur dicht te trekken. Ooit kwam ik iemand tegen die zo ongeveer van lantarenpaal naar lantarenpaal liep met haar hond, telkens de lijn om de paal heen slaand, om te voorkomen dat ze omver werd getrokken.

Maar tegelijkertijd weten we ook dat het soms behoorlijk lastig is om de hond te laten weten dat we aan de andere kant van de lijn lopen. Het is soms een hele klus om er voor te zorgen dat jouw hond met jou mee loopt en niet andersom. En dat heeft niet alleen met kracht te maken.

Allereerst moet het natuurlijk leuk voor de hond zijn om met jou mee te lopen. Gelukkig zijn de huidige trainingstechnieken er op gericht dat de hond het vooral leuk vindt om met jou als baasje mee te lopen. In ieder geval leuker dan al die andere verleidingen die hij buiten treft. Het ziet er wel heel jolig uit. Maar ik vraag mij altijd af hoe dat dan moet, om 7 uur in de ochtend, na een rot nacht, in weer in wind, en met je gedachten aan de dag en de klussen die komen gaan. Kunnen we dan ook blij zijn en een nog leuker gezelschap zijn dan die hond aan de overkant van de straat?

Of moet op zo’n moment kunnen volstaan we er vooral voelbaar ZIJN voor de hond? Dat de hond WEET dat je aan de andere kant van de lijn zit. Zoals het paard WEET dat je op zijn rug zit en de kat WEET dat je in huis bent. En hoe WEET zo’n dier dat dan?

Mijn vraag is eigenlijk: hoe WEET jíj dat je er bent? Want als jij er BENT weet je hond, kat of paard dat ook. Je eerste reactie zal waarschijnlijk zijn: natuurlijk ben ik er! Dat zie je toch? Ja, dat zie ik, maar is ALLES er ook? Je lijf is er, dat is duidelijk, maar zijn hoofd en vooral hart er ook? En alles in je hart? Mag dat er ook allemaal zijn? En leef je dan ook volgens dat hart? Of laat je je leiden door, wat we noemen, oude bindingen met personen en gebeurtenissen vanuit het verleden? Want we kunnen zo het gevoel hebben onze eigen koers te moeten lopen terwijl we tegelijkertijd het gevoel hebben met onze voeten in de zware klei te staan. Het lukt ons dan gewoon niet om er helemaal te ZIJN en leiderschap te nemen.

Persoonlijk leiderschap ontstaat niet door heel hard te roepen dat je de baas bent over je eigen leven! Was het maar zo eenvoudig! Het ontstaat juist door te onderzoeken op welke manier je gebonden bent aan mensen uit je gezin van herkomst. Wat maakt dat je je niet vrij kunt bewegen? Door deze ‘bindingen’ vervolgens om te zetten in ‘VERbindingen’ komt energie vrij die je in staat stelt je eigen koers te voelen en te leven. Je komt als het ware los van je verleden door, verwarrend genoeg, het eerst vast te pakken.

Door het persoonlijk leiderschap te nemen over jezelf schep je de voorwaarde voor een samenwerkingseenheid met je hond. Het gaat er niet zo zeer om de baas te zijn over je hond maar om voor hem voelbaar duidelijk te maken welke koers jij vaart! En dat is vaak erg prettig voor hem/haar. En niet te vergeten: OOK voor jezelf!

Logo hoge resolutie laag

Facebook
linkedinmail