Stel, je hebt een hond met chronische darmklachten. Hij heeft je al het nodige gekost aan dierenartsbezoeken. Er is bloed afgenomen, gescand, endoscopieën gedaan. Alle soorten voer zijn geprobeerd, maar de wisselende ontlasting blijft. Grote kans dat er dan een diagnose Irritable Bowel Syndrome uitkomt of iets soortgelijks. In het kort: een ontspoorde afweer waardoor een bepaald type ontstekingscellen zich ophopen in de darmwand. Het kan ook zijn dat voer wordt aangezien als lichaamsvreemd en er ontstaat een ontstekingsreactie in de darmwand.

Er is geen andere keuze dan dit proces te remmen door middel van bijvoorbeeld Prednisolon. En dat werkt best goed. Zolang je dit blijft geven. Op zich best effectief.

Maar waaraan voorbij wordt gegaan is de reden waarom deze afweer ontspoort. In de basis is dat toch raar? Het is alles behalve een functionele reactie van het lichaam van de hond dus waarom gebeurt dat dan?

Nu willen wij mensen graag een reden voor gebeurtenissen zoals deze. Dan hebben we rust. Als we in de file staan dan wordt het allemaal wat behapbaarder als we weten waarom. Toch?

En wat nou als er niet één reden is aan te wijzen, maar een samenloop van omstandigheden? Een emotioneel gevoelige hond, allerlei privé omstandigheden, invloeden vanuit de omgeving, een verkeerde darmflora, diverse interne verschuivingen en blokkades in de energiestromen, noem maar op. En dat alles komt bij elkaar, als een trechtertje, bij de afweer van de hond. En dat levert op zichzelf weer zorgen, angsten en frustraties bij onszelf op. En dus ook bij de hond, zo werkt dat nu eenmaal.

Best wel complex! Hoe moet het nu?

Ik zou het zo doen: beginnen bij het begin en dat is de hond zelf. Wat maakt hem zo gevoelig? En wat pikt hij op uit zijn omgeving dat hem eventueel van slag maakt of bezig houdt? Maar ook: welke plek is hem gegeven thuis? Wat heeft hij te doen? En wat gebeurt er bij jezelf in relatie tot de hond? Met andere woorden: ik zou de weg vrij maken voor herstel. De lading eraf!

In onze omgang met dieren en in de vragen die dit oproept zit altijd een persoonlijke vraag verscholen. Iets dat gaat over ons. Iets dat lading geeft. Iets dat niet vrij voelt.

In een famillieopstelling wordt dat ‘iets’ getoond. Het is soms pijnlijk, verdrietig of het maakt ons boos. We hadden het zo goed verstopt! Ja, totdat een dier in ons leven kwam en voilá!

Wil je ervaren hoe dit werkt? Kijk dan op mijn website voor de opstellingsdata. Op 16 maart is de eerstvolgende opstellingsdag!

Facebook
linkedinmail