Er werd mij een boeiende vraag gesteld door iemand. Hoe weet ik nou wanneer de relatie met mijn hond onvrij is? En dus een binding is in plaats van verbinding? In vaktermen: hoe weet je nou dat er sprake is van een verstrikking?

Laten we eens even kijken naar mijn verhaal. Jochie op de achterbank. Ik glimlach. Iedereen blij. Toch?

Maar de binding op dit vlak zit hem in het volgende. Als ik mijn ogen sluit, en mij verbeeld dat ik Thor achter een hekje in de kofferbak doe, dan voel ik onmiddellijk schuld. Wat doe ik hem aan? Dat was toch niet de afspraak?

Hé, dat is interessant! Wat was dan die afspraak? Oja, ‘au!’. Zonen worden mannen naast hun vader. En op dit vlak heb ik de beste man ontzettend gemist. Het maakt ook wie ik ben, het heeft mij gevormd. En hij was daarmee voor mij de enige juiste vader. Maar ik heb hem op dit vlak ook gemist.

Maar vanuit dit besef heb ik wel bewust gekozen voor een reu. En eentje met een kop erop! Thor! God van de donder! Hoeveel kerel wil je in huis halen? En we gaan dit samen doen!

En dit is de stilzwijgende deal met mijn hond. Dus door hem in de achterbak te zetten verbreek ik deze deal op gevoelsniveau. En om dat te kunnen moet ik eerst een klusje bij mijzelf doen. Geloof me, om de zoveel tijd de auto uitmesten is makkelijker! Dus Thor op de achterbank.

En wat ik heb ervaren, zo door de tijd heen dat ik mij op dit onderwerp richt, is dat er vaak een ‘deal’ ten grondslag ligt aan de keuze van de hond en hoe je ermee om gaat. Dat maakt het best ingewikkeld.

Die deal maakt het juist heel erg mooi en waardevol! Maar er zijn ook deals waarvan de prijs hoger ligt dan alleen het uitmesten van de auto. Dan worden het beperkingen in bewegingsvrijheid, verminderd plezier in de hond, hond met gedrag dat wellicht niet zo tof is, of misschien zelfs een zieke hond.

En dan kun je nog eens naar die deal kijken. Is er niet een andere deal mogelijk. Is het te transformeren? Meestal wel. Maar dan moeten we wel een klusje voor onszelf doen. No choice.

Facebook
linkedinmail