0902222204341old_horse_knows_its_way

We staan met zijn vijven rond het paard, een Friese merrie van 17 jaar oud. Ze heeft een ernstige leverafwijking en zal niet meer beter worden. Ze is al sterk vermagerd, haar benen hebben moeite haar te dragen. Vertwijfeld staan de mensen bij haar. ‘Ze lijkt zo levendig nog’ en ‘daarnet, toen we op weg waren hier naar toe probeerde ze nog een grassprietje weg te happen in de berm‘. Ze is al langer ziek, maar de slechte vooruitzichten hebben ze gisteren pas te horen gekregen. Ze hebben toen gelijk besloten niet langer te wachten en het paard te laten euthanaseren. Maar nu, nu het zover is, en het paard nog levenslustig lijkt, aarzelen de mensen. Het paard was eerst met mij kennis komen maken, maar loopt nu bij ons weg, gaat bij het raam staan in haar speciale box, en hinnikt naar buiten, naar alles wat daar is, het leven. Dan draait zij nog eens door de box en herhaalt haar gehinnik naar buiten. Vervolgens komt ze bij ons. Ze gaat langs het rijtje mensen staan en legt haar hoofd op mijn schouder. Eerst de ene, daarna de andere en dan weer terug. Ik streel haar zacht over haar hals. Zo blijft ze staan met haar hoofd op mijn schouder, ze loopt niet meer weg. Het is alsof ze wil zeggen ‘het is goed zo, toe maar, ik ben er aan toe’. Daar waar ik eerst in gesprek was met de mensen was, wordt het nu stil bij mij. Ik ben geraakt door de overgave van de merrie. Het is nu niet moeilijk meer, merk ik. ‘Het is tijd voor haar’ zeg ik. Ik pak mijn spullen en zet de euthanasie in werking, de mensen lopen weg, op de man na. De merrie overlijdt rustig.

In mijn werk als dierenarts merk ik dat het inslapen van een dier vaak zo ontzettend moeilijk is voor de eigenaren. Het is de eeuwige strijd tussen hoofd en hart, tussen argumenten en gevoel van verlies. Je weet dat je er goed aan doet, waarom voelt het dan niet zo? Totdat je in contact komt met het dier. Dieren, net als mensen van natuurvolken, weten wanneer het zover is. Bekend zijn de katten die wegkruipen, en ook indianen lopen het bos in naar een afgelegen plek. Vanuit onze Westerse beschaving, met Westerse geneeswijze, zijn we gewend om gebeurtenissen te beredeneren. Dit is overigens een typische Europese handelswijze vanuit de oudheid. Maar als je de verhalen de verhalen laat, en het hoofd maar even laat kletsen, en vanuit het contact met het dier je weg zoekt, is het soms ongelofelijk duidelijk dat het dier zijn leven heeft geleefd en dat het tijd is om te sterven. Het verlies wordt er niet minder om. We hebben ons tenslotte aan het dier gehecht.

Het is vaak een enorme klus door het gevoel van schuld heen, echt te kijken en te beleven wat het dier nodig heeft. Het zijn tenslotte juist dergelijke momenten waarop oude emoties en overtuigingen makkelijk tevoorschijn komen. Dan heb je soms iemand nodig die voor jou dit contact kan leggen zodat ‘het weten dat dit het juiste besluit is’ vanuit het hoofd kan plaats maken voor ‘het weten dat het tijd is voor je dier’ vanuit het hart. Het verschil is de ruimte en lucht die je je dier hiermee kunt geven. Een mooi cadeau aan je dier, zo op het laatst.

Heb jij behoefte aan deze begeleiding? Neem dan contact met mij op.

Overigens was het bijschrift bij de foto ‘old horse knows the way’.

Facebook
linkedinmail